ترک تریاک با ب۲ یا بوپرنورفین

ترک تریاک با ب۲ یکی از روش هایی است که در درمان وابستگی به مواد افیونی مانند تریاک مورد استفاده قرار می گیرد. ب۲ یا بوپرنورفین، یک داروی شبه افیونی با اثر آگونیستی نسبی است که می تواند با کاهش علائم ترک و کنترل میل شدید به مصرف، روند درمان اختلال مصرف تریاک را قابل تحمل تر کند. با این حال، ب۲ خود نیز یک داروی مؤثر بر گیرنده های مواد افیونی است و مصرف آن بدون ارزیابی پزشک می تواند باعث وابستگی، عوارض دارویی یا حتی بروز علائم شدید ترک شود.

ترک تریاک با B2 به معنی جایگزین کردن یک ماده با ماده دیگر نیست؛ هدف اصلی این است که دارو در یک برنامه درمانی کنترل شده برای کاهش وابستگی به تریاک، کنترل علائم ترک و کاهش خطر بازگشت به مصرف استفاده شود. زمان شروع دارو، مقدار مصرف، مدت درمان و نحوه کاهش یا ادامه آن باید بر اساس وضعیت جسمی و روانی فرد، شدت وابستگی و الگوی مصرف تعیین شود. درمان اختلال مصرف مواد افیونی معمولا به دارو درمانی محدود نمی شود و حمایت روانی و پیگیری منظم نیز اهمیت دارد.

B2 یا بوپرنورفین چیست و چگونه به ترک تریاک کمک می کند؟

ب۲ نام رایج بوپرنورفین است. بوپرنورفین یک آگونیست نسبی گیرنده های اوپیوئیدی است؛ یعنی برخلاف موادی مانند تریاک که می توانند اثرات کامل تری بر این گیرنده ها داشته باشند، اثر آن محدودتر است. این ویژگی باعث می شود بتواند بخشی از علائم ناشی از قطع مصرف مواد افیونی را کنترل کند و در عین حال، نسبت به برخی مواد افیونی کامل، خطر سرکوب تنفسی کمتری داشته باشد. با وجود این، ب۲ همچنان دارویی بالقوه وابستگی آور است و باید به شکل درمانی و تحت نظارت استفاده شود.

نقش ب۲ در کاهش علائم ترک تریاک

پس از قطع تریاک، کاهش تحریک گیرنده های اوپیوئیدی می تواند موجب بروز علائمی مانند درد عضلانی، بی قراری، تعریق، آبریزش بینی، اختلال خواب، تهوع و میل شدید به مصرف شود. بوپرنورفین می تواند بخشی از این علائم و همچنین ولع مصرف را کاهش دهد و به فرد کمک کند درمان را ادامه دهد.

آیا ب۲ تریاک را از بدن پاک می کند؟

خیر. ب۲ باعث پاک شدن فوری تریاک از بدن نمی شود. نقش اصلی آن در درمان، کنترل وابستگی و علائم ترک و کمک به تثبیت وضعیت فرد است. دفع مواد موجود در بدن به فرایندهای طبیعی متابولیسم و دفع وابسته است و با مصرف خودسرانه ب۲ نمی توان این فرایند را به شکل ایمن و قابل پیش بینی سریع کرد.

روش ترک تریاک با B2 چگونه است؟

ترک تریاک با ب۲ باید به عنوان یک درمان پزشکی در نظر گرفته شود، نه یک روش خانگی برای جایگزین کردن تریاک با قرص. پزشک ابتدا میزان و الگوی مصرف، مدت وابستگی، بیماری های زمینه ای، داروهای مصرفی و وضعیت روانی فرد را ارزیابی می کند. سپس بر اساس شرایط بیمار درباره شروع بوپرنورفین و ادامه درمان تصمیم می گیرد. درمان ممکن است برای مدتی ادامه پیدا کند و در بعضی افراد، درمان طولانی مدت برای کاهش خطر عود ضروری باشد.

1. شروع ب۲ بعد از قطع تریاک

یکی از مهم ترین نکات در شروع درمان با بوپرنورفین، زمان مصرف نخستین دوز است. اگر فرد هنوز تحت تاثیر قابل توجه یک ماده افیونی باشد و بوپرنورفین خیلی زود مصرف شود، ممکن است دارو با جابه جا کردن مواد افیونی از گیرنده ها، علائم ترک ناگهانی و شدید ایجاد کند. به این وضعیت «ترک القایی» یا Precipitated Withdrawal گفته می شود. به همین دلیل، شروع ب۲ باید زمانی انجام شود که علائم ترک به اندازه کافی ایجاد شده باشد و شرایط فرد توسط پزشک ارزیابی شده باشد.

2. تعیین مقدار ب۲ برای ترک تریاک

نمی توان یک مقدار ثابت ب۲ را برای همه مصرف کنندگان تریاک مناسب دانست. مقدار دارو به عواملی مانند شدت وابستگی، میزان و دفعات مصرف تریاک، مدت مصرف، پاسخ بدن به دارو، سایر داروهای مصرفی و وضعیت پزشکی فرد بستگی دارد. بنابراین استفاده از نسخه های اینترنتی یا مقدار مصرف فرد دیگر برای شروع یا افزایش ب۲ می تواند خطرناک باشد.

3. کاهش تدریجی ب۲ پس از تثبیت درمان

در برخی برنامه های درمانی، پس از کنترل علائم و رسیدن به وضعیت پایدار، پزشک ممکن است درباره ادامه درمان، کاهش تدریجی دارو یا تغییر برنامه درمان تصمیم بگیرد. مدت درمان برای همه افراد یکسان نیست و در بعضی بیماران ادامه درمان با بوپرنورفین برای مدت طولانی می تواند بخشی از برنامه پیشگیری از عود باشد.

ب۲ برای ترک تریاک بهتر است یا متادون؟

ب۲ و متادون هر دو در درمان اختلال مصرف مواد افیونی کاربرد دارند، اما از نظر داروشناسی، نحوه اثر و شرایط تجویز تفاوت دارند. بوپرنورفین یک آگونیست نسبی است، در حالی که متادون یک آگونیست کامل گیرنده های اوپیوئیدی محسوب می شود. انتخاب میان این دو دارو باید بر اساس شرایط فرد و نظر پزشک انجام شود و نمی توان یک گزینه را برای تمام افراد بهترین روش دانست.

به طور کلی، انتخاب درمان می تواند تحت تاثیر موارد زیر قرار بگیرد:

• شدت و الگوی وابستگی به مواد افیونی
• سابقه درمان های قبلی و عود
• بیماری های جسمی و روانی
• داروهای همزمان
• احتمال سوء مصرف دارو
• امکان مراجعه منظم برای پیگیری درمان
• شرایط خانوادگی و اجتماعی فرد

عوارض b2 در ترک تریاک چیست؟

بوپرنورفین در صورت استفاده صحیح می تواند داروی موثری برای درمان وابستگی به مواد افیونی باشد، اما بدون عارضه نیست. تهوع، استفراغ، یبوست، سردرد، تعریق، سرگیجه و خواب آلودگی از عوارضی هستند که ممکن است در برخی افراد مشاهده شوند. شدت و نوع عوارض به شرایط فرد و نحوه مصرف دارو بستگی دارد.

یکی از نگرانی های مهم، مصرف همزمان بوپرنورفین با داروها یا موادی است که سیستم عصبی مرکزی را تضعیف می کنند. ترکیب آن با موادی مانند الکل یا برخی داروهای آرامبخش می تواند خطر خواب آلودگی شدید و مشکلات تنفسی را افزایش دهد. بنابراین پزشک باید از تمام داروها و موادی که فرد مصرف می کند اطلاع داشته باشد.

Buprenorphine was patented in 1965, FDA approved for medical use as an analgesic in 1981, and FDA approved for treating opioid use disorder in 2002. It is on the World Health Organization’s List of Essential Medicines.

بوپرنورفین در سال ۱۹۶۵ ثبت اختراع شد، در سال ۱۹۸۱ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای استفاده پزشکی به عنوان مسکن و در سال ۲۰۰۲ برای درمان اختلال مصرف مواد افیونی مورد تأیید قرار گرفت. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی قرار دارد.

منبع: wikipedia

ب۲ در مغز چه می کند؟ (به زبان ساده، بدون اصطلاحات پیچیده پزشکی)

تریاک یک مخدر کامل است. وارد بدن که می شود، تمام قفل گیرنده های مغز را یک جا باز می کند، نئشگی شدید می دهد و بعد از چند ساعت که اثرش پرید، مغز فریاد خماری سر می دهد.

بوپرنورفین رفتار متفاوتی دارد.

متخصص ها به آن می گویند آگونیست نسبی. یعنی چه؟ یعنی می آید روی همان صندلی هایی که قبلاً تریاک رویش می نشست می نشیند، اما فقط بخشی از آن صندلی را پر می کند. آن قدر اثر می گذارد که درد عضلانی، آبریزش بینی، اسهال و بی قراری قطع شود، اما خبری از آن نئشگی و منگی مخرب نیست. ذهن شفاف می ماند.

یک ویژگی حیاتی دیگر هم دارد: چنگک های بسیار قوی.

میل ترکیبی بوپرنورفین با گیرنده های مغز از تریاک، هروئین و حتی متادون قوی تر است. یعنی اگر وارد بدن شود، دستش را می اندازد و تریاک را با لگد از روی گیرنده ها پرت می کند بیرون و خودش جای آن می نشیند. همین ویژگی، شمشیر دو لبه ب۲ است که اگر زمان بندی اش را ندانید، کار دستتان می دهد.

خطرناک ترین اشتباه: چرا نباید ب۲ را بلافاصله بعد از تریاک مصرف کرد؟

یک سناریوی بسیار شایع را مرور کنیم.

فردی دیشب تریاک مصرف کرده، صبح از خواب بیدار می شود و می گوید: «دیگر خسته شدم، از همین امروز ترک می کنم.» بعد بدون معطلی یک قرص ب۲ را زیر زبانش می گذارد تا جلوی شروع درد را بگیرد.

نتیجه چیست؟ نیم ساعت بعد فاجعه شروع می شود. لرز شدید، بیرون روی آنی، دردهای استخوانی وحشتناک و اضطرابی که فرد را تا مرز جنون می برد. به این وضعیت می گویند ترک القایی (Precipitated Withdrawal).

چرا این اتفاق می افتد؟

چون تریاک هنوز روی گیرنده های مغز بود. ب۲ آمد، با خشونت تریاک را کند و پرت کرد بیرون، اما خودش نتوانست به اندازه تریاک گیرنده را پر کند. در نتیجه مغز یک افت ناگهانی و شوک آور را تجربه می کند. خماری که قرار بود در عرض دو سه روز کم کم بالا بیاید، در عرض ۲۰ دقیقه با شدیدترین شکل ممکن آوار می شود روی سر فرد.

قانون طلایی شروع بوپرنورفین

اولین دوز ب۲ را زمانی باید مصرف کرد که بدن به خماری واقعی و متوسط رسیده باشد. یعنی تریاک قبلی کاملاً از گیرنده ها جدا شده باشد.

معمولاً برای تریاک سنتی، باید حداقل ۱۲ تا ۲۴ ساعت از آخرین مصرف بگذرد. نشانه هایش چیست؟

• گشاد شدن مردمک چشم
• خمیازه های پشت سر هم و اشک ریختن
• مورمور شدن پوست و سیخ شدن موهای تن
• دل پیچه خفیف

تا زمانی که حداقل سه چهار مورد از این علائم را در خودتان ندیدید، دست به قرص نزنید. شکیبایی در این چند ساعت اولیه، نجات دهنده کل فرآیند ترک است.

طرز صحیح مصرف ب۲؛ قرصی که نباید بلعیده شود

یک نکته بسیار پیش پا افتاده که روزانه درصد زیادی از افراد آن را خراب می کنند:

قرص بوپرنورفین قرص خوراکی نیست. نباید آن را با یک لیوان آب قورت داد.

اگر ب۲ را ببلعید، کبد در اولین عبور (First-pass metabolism) تقریباً بیش از ۹۰ درصد آن را خنثی می کند و دور می ریزد. در واقع پولتان را هدر داده اید و دردتان هم ساکت نمی شود.

روش درست چیست؟

• قرص زیر زبان یا بین گونه و لثه قرار می گیرد.
• باید اجازه داد با بزاق دهان حل شود و مویرگ های زیر زبان دارو را مستقیم وارد خون کنند.
• در طول ۵ تا ۱۰ دقیقه ای که قرص حل می شود، نباید سیگار کشید، نباید چای یا آب خورد، و حتی الامکان نباید آب دهان را مدام قورت داد یا زیاد صحبت کرد.
• بعد از حل شدن کامل، تلخی خاصی حس می شود که طبیعی است.

تعیین دوز؛ چرا نسخه رفیقتان برای شما سم است؟

میزان مصرف ب۲ رابطه مستقیمی با سه فاکتور دارد:

۱. مقدار تریاک مصرفی روزانه

۲. شیوه مصرف (دودی یا خوراکی؛ شیره یا تریاک معمولی)

۳. وزن، سن و وضعیت متابولیسم کبد

کسی که روزی یک گرم تریاک دودی مصرف می کرده، شاید با یک چهارم قرص ۲ میلی گرم (یعنی نیم میلی گرم) در روز کاملاً تثبیت شود و هیچ دردی حس نکند. اما کسی که شیره خوراکی مصرف می کرده، بدنش سطح اوپیوئید بسیار بالاتری را طلب می کند.

اگر سرخود دوز بالا شروع کنید چه می شود؟

گیرنده ها بیش از حد اشباع می شوند، احساس سرگیجه، تهوع شدید و گیجی می کنید و از همه بدتر، آستانه تحمل بدنتان را بی دلیل بالا می برید. هنر درمان با ب۲ این است که با کمترین دوز موثر جلو بروید، نه بالاترین دوز ممکن.

معمولاً پزشک با دوز کم شروع می کند، یکی دو ساعت وضعیت بیمار را رصد می کند، و اگر خماری کامل مهار نشد، دوز را پله پله بالا می برد تا نقطه تعادل پیدا شود.

آیا ترک تریاک با ب۲ باعث اعتیاد به ب۲ می شود؟

ب۲ برای درمان وابستگی به مواد افیونی طراحی شده است، اما خود بوپرنورفین نیز می تواند وابستگی جسمی ایجاد کند. تفاوت مهم این است که مصرف بوپرنورفین در قالب یک برنامه درمانی استاندارد با سوء مصرف آن تفاوت دارد. هدف درمانی، کنترل وابستگی و کاهش خطر عود است، نه ایجاد اثر سرخوشی یا جایگزین کردن خودسرانه یک ماده با ماده دیگر.

قطع ناگهانی ب۲ نیز ممکن است با علائم ترک همراه شود. به همین دلیل، اگر فرد پس از یک دوره درمان قصد قطع دارو را داشته باشد، بهتر است این کار با برنامه پزشکی انجام شود و در صورت نیاز کاهش دارو به صورت تدریجی صورت گیرد.

ترک تریاک با ب۲ در خانه امکان پذیر است؟

در بعضی شرایط، درمان بوپرنورفین می تواند به صورت سرپایی انجام شود، اما این موضوع با مصرف خودسرانه ب۲ در خانه تفاوت دارد. بیمار باید ابتدا ارزیابی شود و پزشک درباره مناسب بودن درمان سرپایی، زمان شروع دارو و برنامه پیگیری تصمیم بگیرد. درمان اختلال مصرف مواد افیونی یک فرایند پزشکی است و صرفا تهیه ب۲ و مصرف آن در منزل، یک برنامه درمانی کامل محسوب نمی شود.

در صورت درمان در منزل نیز رعایت برنامه تجویز شده، مراجعه برای پیگیری و پرهیز از ترکیب ب۲ با مواد افیونی، الکل یا داروهای آرامبخش بدون نظر پزشک اهمیت زیادی دارد.

مهم ترین اشتباهات در ترک تریاک با ب۲

مصرف خودسرانه ب۲ می تواند روند درمان را پیچیده کند. برخی از اشتباهات رایج عبارتند از:

• شروع ب۲ در حالی که هنوز اثر قابل توجه تریاک وجود دارد.
• افزایش مقدار دارو برای رسیدن سریع تر به نتیجه
• مصرف همزمان ب۲ و تریاک با هدف کنترل خماری بدون نظارت پزشکی
• ترکیب ب۲ با الکل یا داروهای آرامبخش بدون اطلاع پزشک
• قطع ناگهانی دارو پس از مصرف طولانی
• استفاده از برنامه درمانی فرد دیگری
• تمرکز صرف بر دارو و نادیده گرفتن عوامل روانی و رفتاری مرتبط با مصرف

چه زمانی مصرف ب۲ برای ترک تریاک خطرناک است؟

برخی شرایط پزشکی می توانند نیازمند ارزیابی دقیق تر قبل از شروع یا ادامه بوپرنورفین باشند. بیماری های تنفسی، مشکلات شدید کبدی، مصرف همزمان داروهای آرامبخش و سابقه سوء مصرف چند ماده از جمله مواردی هستند که باید به پزشک اطلاع داده شوند.

اگر پس از مصرف ب۲ علائمی مانند کاهش سطح هوشیاری، تنفس دشوار یا بسیار آهسته، بیهوشی یا واکنش شدید دارویی ایجاد شود، وضعیت می تواند اورژانسی باشد و نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارد.

آیا ب۲ به تنهایی برای ترک تریاک کافی است؟

ب۲ می تواند بخش مهمی از درمان وابستگی به تریاک باشد، اما درمان موفق معمولا فقط به مصرف دارو محدود نمی شود. درمان اختلال مصرف مواد افیونی بهتر است یک برنامه جامع باشد که در کنار دارو، ارزیابی روانی، حمایت رفتاری، پیگیری پزشکی و برنامه پیشگیری از عود را نیز در نظر بگیرد.

ادامه درمان پس از کنترل علائم جسمی نیز اهمیت دارد، زیرا کاهش علائم ترک به معنی برطرف شدن کامل وابستگی روانی و عوامل محرک مصرف نیست. شناسایی موقعیت های پرخطر، کنترل وسوسه مصرف و ایجاد حمایت مناسب می تواند احتمال بازگشت به مصرف را کاهش دهد.

ترک تریاک با ب۲ چند روز طول می کشد؟

برای ترک تریاک با ب۲ نمی توان یک مدت زمان ثابت برای همه افراد تعیین کرد. بعضی افراد ممکن است برای کنترل مرحله اولیه ترک به درمان کوتاه مدت نیاز داشته باشند، در حالی که برای فرد دیگری ادامه درمان با بوپرنورفین برای مدت طولانی تر مناسب باشد.

شدت وابستگی، مدت و الگوی مصرف تریاک، سابقه عود و پاسخ بدن به درمان در تعیین مدت درمان نقش دارند. راهنماهای درمانی نیز بین مدیریت علائم ترک و درمان مداوم اختلال مصرف مواد افیونی تفاوت قائل می شوند.

بنابراین نمی توان گفت ترک تریاک با ب۲ دقیقا ۷ روز طول می کشد یا برای همه یک برنامه یکسان در نظر گرفت. در بعضی افراد، بعد از کنترل علائم جسمی، درمان ادامه پیدا می کند تا خطر برگشت به مصرف کمتر شود.

نکته مهم اینجاست که مدت فروکش کردن خماری با مدت درمان اعتیاد یکی نیست. ممکن است علائم جسمی خیلی زودتر بهتر شوند، اما هنوز برای کنترل ولع مصرف و پیشگیری از عود به درمان نیاز باشد.

علائم ترک تریاک بعد از شروع ب ۲ چیست؟

هدف از شروع بوپرنورفین این است که علائم ترک و ولع مصرف مواد افیونی قابل کنترل تر شوند. بعد از شروع مناسب درمان، علائمی مثل بی قراری، دردهای عضلانی، تعریق، آبریزش بینی، اختلال خواب، تهوع و میل شدید به مصرف می توانند کاهش پیدا کنند.

بوپرنورفین با اثر روی گیرنده های اوپیوئیدی، بخشی از علائم ناشی از قطع مصرف را کنترل می کند.

اما قرار نیست هر نوع ناراحتی بعد از شروع ب ۲ را به حساب خماری طبیعی گذاشت. اگر فرد خیلی زود بعد از آخرین مصرف تریاک بوپرنورفین دریافت کند، ممکن است به جای بهتر شدن، علائم ترک به شکل ناگهانی و شدیدتر ظاهر شوند.

به همین دلیل، شروع دارو باید بر اساس وضعیت واقعی فرد و وجود علائم ترک انجام شود، نه صرفا بر اساس یک ساعت یا برنامه ثابت.

آیا ب ۲ ولع مصرف تریاک را هم از بین می برد؟

ب ۲ فقط برای کنترل علائم جسمی ترک استفاده نمی شود. یکی از اهداف درمان با بوپرنورفین، کاهش ولع مصرف مواد افیونی است و به همین دلیل می تواند به فرد کمک کند بعد از قطع تریاک کمتر درگیر میل شدید به مصرف شود.

البته کاهش ولع با از بین رفتن کامل میل به مصرف فرق دارد. ممکن است فرد از نظر جسمی وضعیت بسیار بهتری پیدا کند، اما در شرایطی مثل استرس، مشکلات خانوادگی، قرار گرفتن در محیط مصرف یا ارتباط دوباره با افراد مصرف کننده، میل به تریاک برگردد.

اگر با وجود درمان هنوز ولع شدید وجود دارد، راه حل این نیست که فرد خودش مقدار ب ۲ را افزایش دهد. پزشک باید بررسی کند که آیا درمان به اندازه کافی علائم و ولع را کنترل می کند و آیا عوامل روانی، اجتماعی یا مصرف همزمان ماده دیگری در میان است.

در واقع، یکی از نشانه های مهم درمان مناسب این است که فرد فقط خماری نداشته باشد؛ بلکه بتواند بدون درگیری دائمی با میل شدید به مصرف، مسیر درمان را ادامه دهد.

مصرف تریاک همزمان با مصرف ب ۲

مصرف دوباره تریاک در زمان درمان با ب ۲ به این معنی نیست که فرد باید درمان را رها کند، اما موضوعی است که باید جدی گرفته شود. ادامه مصرف می تواند نشان دهد که برنامه درمانی هنوز به اندازه کافی موثر نیست یا عواملی مثل ولع شدید، شرایط روانی و محیطی یا مصرف همزمان مواد دیگر کنترل نشده اند.

یکی از اشتباهات رایج این است که فرد بعد از یک بار مصرف دوباره، برای جبران وضعیت، مقدار ب ۲ را خودش تغییر دهد یا مصرف دارو و تریاک را بدون برنامه با هم ترکیب کند. چنین تصمیمی می تواند درمان را پیچیده کند و خطر عوارض را بالا ببرد.

اگر مصرف دوباره اتفاق افتاد، بهتر است موضوع با پزشک یا درمانگر مطرح شود تا موارد زیر دوباره بررسی شوند:

• شدت و دفعات ولع مصرف
• زمان و مقدار مصرف دوباره تریاک
• میزان پایبندی به برنامه درمان
• مصرف همزمان الکل یا داروهای آرامبخش
• مشکلات روانی یا موقعیت های تحریک کننده مصرف
• نیاز به اصلاح برنامه درمان

علائم ترک ب ۲ بعد از قطع آن چیست؟

بوپرنورفین می تواند وابستگی جسمی ایجاد کند و بعد از مصرف مداوم، قطع یا کاهش سریع آن ممکن است علائم ترک ایجاد کند. شدت این علائم برای همه یکسان نیست و به مدت مصرف، مقدار دارو و شرایط بدنی فرد بستگی دارد.

علائم احتمالی می توانند شامل موارد زیر باشند:

• بی قراری و اضطراب
• اختلال خواب
• تعریق
• آبریزش بینی و اشک ریزش
• درد یا گرفتگی عضلات
• احساس ضعف و بی قراری جسمی
• تهوع یا ناراحتی گوارشی
• افزایش میل به مصرف مواد افیونی

این نکته اهمیت زیادی دارد: وابستگی جسمی به ب ۲ با سوء مصرف ب ۲ یکی نیست. ممکن است فرد دارو را دقیقا طبق برنامه درمانی مصرف کرده باشد، اما بدن او به دارو عادت کرده باشد و بعد از قطع آن واکنش نشان دهد.

به همین دلیل، در صورت مصرف طولانی مدت، تصمیم برای قطع دارو باید با توجه به شرایط فرد گرفته شود.

آیا بعد از ترک تریاک با ب۲ احتمال برگشت به مصرف وجود دارد؟

بله. حتی اگر ب۲ علائم ترک و ولع مصرف را به خوبی کنترل کند، احتمال برگشت به مصرف کاملا از بین نمی رود. وابستگی فقط یک مشکل جسمی نیست و عواملی مثل استرس، محیط زندگی، ارتباط با افراد مصرف کننده و مشکلات روانی می توانند دوباره میل به مصرف را فعال کنند.

به همین دلیل، پایان یافتن علائم خماری نباید به معنی پایان مراقبت باشد. اگر فرد فقط برای چند روز علائم ترک را کنترل کند و بعد بدون هیچ برنامه ای درمان را کنار بگذارد، خطر بازگشت به مصرف همچنان وجود دارد.

برای کاهش احتمال عود، ادامه پیگیری درمان، شناسایی محرک های مصرف و داشتن حمایت مناسب اهمیت دارد. در بعضی افراد نیز ادامه درمان دارویی برای مدت طولانی تر می تواند بخشی از برنامه پیشگیری از عود باشد.

چه مدت بعد از ترک تریاک باید درمان با ب۲ ادامه پیدا کند؟

برای ادامه درمان با ب۲ هم نمی توان یک مدت مشخص برای همه افراد تعیین کرد. بعضی افراد ممکن است بعد از یک دوره تثبیت، درباره کاهش تدریجی دارو با پزشک تصمیم بگیرند؛ اما در برخی افراد ادامه درمان برای مدت طولانی تر، به خصوص زمانی که خطر عود بالاست، می تواند انتخاب مناسب تری باشد.

تصمیم برای ادامه یا کاهش درمان معمولا به چند عامل بستگی دارد:

• میزان کنترل ولع مصرف
• ثبات وضعیت جسمی و روانی
• سابقه عود
• مدت وابستگی به مواد افیونی
• شرایط زندگی و حمایت خانوادگی
• مصرف همزمان مواد دیگر
• توانایی فرد برای ادامه درمان بدون برگشت به مصرف

بنابراین بهتر است معیار تصمیم گیری فقط این نباشد که «خماری تمام شده یا نه». ممکن است علائم جسمی کاملا برطرف شده باشند، اما فرد هنوز از نظر خطر عود در شرایط مناسبی برای قطع درمان قرار نداشته باشد.

از طرف دیگر، ادامه مصرف ب۲ هم نباید بدون ارزیابی و پیگیری انجام شود. هدف این است که برنامه درمان با وضعیت واقعی فرد هماهنگ باشد، نه اینکه یک مدت زمان از قبل تعیین شده برای همه اجرا شود.

سخن پایانی

ترک تریاک با ب۲ می تواند یکی از روش های علمی درمان وابستگی به مواد افیونی باشد. بوپرنورفین با کاهش علائم ترک و میل به مصرف به تثبیت وضعیت فرد کمک می کند، اما باید در قالب یک برنامه درمانی مشخص استفاده شود. زمان شروع دارو اهمیت ویژه ای دارد، زیرا مصرف آن در زمان نامناسب می تواند باعث بروز ترک القایی و تشدید ناگهانی علائم شود.

مقدار و مدت مصرف ب۲ را نمی توان به صورت یک نسخه عمومی برای همه افراد تعیین کرد و مصرف خودسرانه این دارو می تواند خطر وابستگی و عوارض جدی را افزایش دهد. بهترین نتیجه زمانی حاصل می شود که درمان با ارزیابی پزشکی، پیگیری منظم و حمایت های روانی و رفتاری همراه باشد تا علاوه بر کنترل خماری، احتمال عود و بازگشت به مصرف تریاک نیز کاهش پیدا کند.